Είναι αφαίμαξη και όχι οικονομία.
Τα κόκκινα δάνεια, τα funds και η αλήθεια που δεν λένε.
Δεν μιλάμε πια για νούμερα.
Μιλάμε για σπίτια.
Για οικογένειες.
Για ανθρώπους που δούλεψαν μια ζωή.
Όταν μια πολιτεία καμαρώνει για πλεονάσματα,
αλλά αφήνει τις περιουσίες των πολιτών
να περνούν σε ξένα χέρια,
κάτι έχει χαθεί στον δρόμο…
Η υπερφορολόγηση εξαντλεί τη μεσαία τάξη.
Τα δάνεια αλλάζουν χέρια σε τιμές
που δεν θα δεχόταν κανένας πολίτης.
Και όμως, το κράτος θα μπορούσε — αν ήθελε —
να προστατεύσει την πρώτη κατοικία.
Δεν ζητάμε χάρη.
Ζητάμε δικαιοσύνη.
Γιατί χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη,
δεν υπάρχει ούτε σταθερότητα
ούτε μέλλον.
Δόξα τω Θεώ.
Η ελπίδα δεν πλειστηριάζεται.
«Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην»
(Κατά Ματθαίον 5:6)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου