ΜΙΑ ΚΑΜΠΑΝΑ της ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ σαν εχθές σίγησε...
Όχι απλώς ένας συγγραφέας.
Αλλά ένας άνθρωπος που έζησε με τον σταυρό στην καρδιά και το Ευαγγέλιο στο βλέμμα.
Έφυγε φτωχός στα υλικά —
μα ασύλληπτα πλούσιος σε ψυχή.
Με ένα ρούχο, με ένα κερί,
με μια προσευχή που δεν φώναζε, αλλά έκαιγε σιωπηλά.
Ο Παπαδιαμάντης δεν έγραψε για ήρωες.
Έγραψε για μανάδες που έκλαιγαν νύχτα.
Για παιδιά ξυπόλυτα.
Για γέροντες ξεχασμένους.
Για αμαρτωλούς που δεν τους λιθοβόλησε — τους αγκάλιασε.
Έψαλλε στον ναό
κι έγραφε σαν να προσευχόταν.
Η πένα του ήταν κομποσχοίνι.
Κάθε λέξη και μετάνοια.
Κάθε διήγημα και μια μικρή Θεία Λειτουργία της ζωής.
Σε μια εποχή θορύβου και αλαζονείας,
ο λόγος του μάς ραγίζει.
Γιατί μας θυμίζει τι χάσαμε
και ποιοι θα μπορούσαμε ακόμη να γίνουμε.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ,
εσύ που περπάτησες σκυφτός στη γη
αλλά στάθηκες λενέντης μπροστά στον Θεό,
πρέσβευε για εμάς.
Αιωνία σου η μνήμη.Ας κρατήσουμε άσβεστο το καντήλι της Ρωμιοσύνης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου