Υπήρξε μια εποχή που η ελληνική πολιτεία καλούσε τους Έλληνες του εξωτερικού να επιστρέψουν. Τους υποσχέθηκε στήριξη. Τους υποσχέθηκε μια νέα αρχή στην πατρίδα. Με ευρωπαϊκά κονδύλια και προγράμματα αποκατάστασης, δόθηκαν δάνεια και ενισχύσεις για στέγαση. Για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους. Για να ριζώσουν ξανά στον τόπο τους. Και αυτοί πίστεψαν. Έχτισαν σπίτια. Έκαναν οικογένειες. Δούλεψαν σκληρά. Και σήμερα;
- Βλέπουν τα ίδια τους τα σπίτια να βγαίνουν σε πλειστηριασμό.
- Βλέπουν τα δάνεια – που υποτίθεται δόθηκαν για να στηριχθούν – να γίνονται θηλιά.
- Βλέπουν ξένα funds να παίρνουν ό,τι εκείνοι έχτισαν με ιδρώτα και πίστη.
Αυτή είναι μια βαθιά αδικία. Γιατί μιλάμε για ανθρώπους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της πατρίδας. Που επέστρεψαν για να προσφέρουν. Και σήμερα αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι.
- Πού πήγαν τα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
- Ποιοι ωφελήθηκαν τελικά;
- Και ποιος προστατεύει σήμερα αυτούς τους ανθρώπους;
Δεν μπορεί η πολιτεία να καλεί… και μετά να ξεχνά. Δεν μπορεί να υπόσχεται… και μετά να εγκαταλείπει.
- Η αδικία αυτή ζητά απάντηση.
- Και η σιωπή… δεν είναι λύση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου