Με αφορμή πρόσφατες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, εγείρονται σοβαρά ερωτήματα που δεν μπορούν πλέον να μείνουν αναπάντητα.
Η Δικαιοσύνη, ως θεσμός, οφείλει να αποτελεί πυλώνα εμπιστοσύνης, σταθερότητας και προστασίας της κοινωνίας.
Όταν όμως οι αποφάσεις της προκαλούν βαθύτατο διχασμό και συγκρούονται με τη συνείδηση ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, τότε το ζήτημα δεν είναι απλώς νομικό — είναι βαθιά κοινωνικό και ηθικό.
Η κοινωνία παρακολουθεί με έντονη ανησυχία επιλογές που αγγίζουν τον πυρήνα της οικογένειας και της ανατροφής των παιδιών.
Και διερωτάται εύλογα:
Ποια είναι τα όρια της δικαστικής εξουσίας; Μπορεί η Δικαιοσύνη να αγνοεί τις αξίες, τις παραδόσεις και τη φυσική τάξη πραγμάτων;Η προστασία των παιδιών δεν μπορεί να υπόκειται σε ερμηνείες που απομακρύνονται από τις θεμελιώδεις αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η ελληνική κοινωνία.
Οι δικαστές του ανώτατου βαθμού φέρουν βαρύτατη ευθύνη.
Όχι μόνο απέναντι στον νόμο, αλλά και απέναντι στην κοινωνία που τους εμπιστεύεται.
Όταν η εμπιστοσύνη αυτή κλονίζεται,
όταν οι αποφάσεις δημιουργούν την αίσθηση αποξένωσης από το κοινό περί δικαίου αίσθημα,
τότε δεν μιλάμε για πρόοδο — μιλάμε για ρήγμα.
Η Δικαιοσύνη οφείλει να στέκεται υπεράνω, με ευθύνη, μέτρο και σεβασμό προς την κοινωνία.
Καλούνται οι αρμόδιοι να αναλογιστούν το βάρος των αποφάσεών τους. Να επανεξετάσουν τη στάση τους με γνώμονα το συμφέρον της κοινωνίας και των παιδιών.Γιατί όταν κλονίζονται τα θεμέλια της εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη,
κλονίζεται το ίδιο το κράτος.
Και να θυμάστε κάποτε η ίδια η κοινωνία θα ζητήσει τον λόγο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου